Międzynarodowy festiwal fotografii dokumentalnej Vilnius Photography Circle 
18 edycja z tematem przewodnim „Intersections”  i trzema konkursami… 
Muzeum Energii i Technologii w Wilnie, 27 – 29 września 2025 
Gratulujemy sukcesu naszemu związkowemu koledze!

Przed tygodniem organizatorzy dumą przedstawili zwycięzcę nowej nagrody Festiwalu: LIETUVA, gratulując Damianowi Chrobakowi za jego wybitną pracę poświęconą Litwie!

Od tego roku nagroda LIETUVA  staje się stałym elementem festiwalowych konkursów.
Jest ona przeznaczona dla fotografów tworzących fotoreportaże o Litwie – jej historii, życiu kulturalnym i społecznym oraz kwestiach geopolitycznych.
Festiwal i wystawa rozpoczęły się oficjalne przed południem w sobotę, następnie odbyła się prezentacja gruzińskiej fotografki Diny Oganovej na temat pracy w czasach prześladowań politycznych.

Później finaliści zaprezentowali swoje prace, a następnie przemówił przedstawiciel Fundacji VII Philipa Blenkinsopa oraz nastąpiła ceremonia wręczenia nagród. Tegoroczne nagrody są sponsorowane przez partnerów: Fundację Alexia, EPSON i Fujifilm Litwa. W niedzielę odbyły się bezpłatne przeglądy portfolio oraz otwarte warsztaty kreatywne prowadzone przez Blenkinsopa. W poniedziałek z kolei, seria dyskusji poświęconych tematyce tożsamości, wojny oraz przyszłości fotografii dokumentalnej i fotoreportażu.
Więcej o festiwalu na jego stronie internetowej  a także na jego facebookowym profilu.

Kliknij w obrazek powyżej by zobaczyć relację TVP Wilno z festiwalu...

Gratulujemy naszemu związkowemu koledze, członkowi Okręgu Warszawskiego,
który tak napisał o swojej pracy na Litwie, gdzie mieszka od kilku już lat:

Ślady codziennego życia
To, co przyciąga mnie do fotografii dokumentalnej, to jej zdolność do odkrywania cichych prawd, tych, które często umykają w pośpiechu codziennego życia. Fotografując na Litwie, nie szukałem dramatyzmu ani widowiskowości. Zamiast tego odnajdywałem sens w subtelnych gestach, ulotnych wyrazach twarzy i cichym rytmie przestrzeni publicznych i prywatnych. Te chwile często niedostrzegane zaczęły układać się w portret współczesnej Litwy, który wydał mi się zarówno głęboko osobisty, jak i szeroko uniwersalny.
Skupiłem się na tym, co napotykałem w codzienności: ludzie czekający, przechodzący, zatrzymujący się, momenty zawieszone między ruchem a bezruchem. Nie zależało mi na inscenizowaniu czy reżyserowaniu, lecz na dostrzeganiu. Portrety nie mówią wyłącznie o twarzach, lecz o tym, co można poczuć w spojrzeniu, postawie, obecności. Miejskie pejzaże to przestrzenie, przez które wielokrotnie wędrowałem, miejsca, które powoli odsłaniały się nie jako tło, ale jako żywe środowiska naznaczone zmianą, pamięcią i rutyną.
Ta praca stała się dla mnie sposobem refleksji nad tym, jak doświadczenie osobiste splata się z przestrzenią publiczną. Mam nadzieję, że odbiorcy odnajdą w tych obrazach swój własny rytm, swoistą wizualną melodię, która wyłania się z codzienności, gdzie historia, emocje i życie codzienne cicho się przenikają.