Zabytkowa stolarnia w przestrzeni Terra Natangia, tworzonej przez 
Alicję i Guillaume Fevrier, Żywkowo, województwo warmińsko-mazurskie,

Otwarcie wystawy w piątek 1 maja o godz. 17:00, ekspozycja do 30 września 2026

Pralnia - Pionki, 2023
W dawnej pralni rodzi się teatr, w którym Ci często niewidzialni dla świata, dzięki lalkom odzyskują głos, sprawczość i własną opowieść.
Ludzie z niepełnosprawnością umysłową stanowią średnio 3% populacji w Polsce.
Podobnie jest również Pionkach, mieście w województwie mazowieckim. Ponad 25 lat temu został stworzony dla nich Ośrodek. Przychodzili do niego bardzo chętnie. Przy Ośrodku powstał również teatr lalkowy. Zostali w nim aktorami. Teatr mieści się w pomieszczeniu po dawnej pralni - od niej wziął swoją nazwę „Teatr Pralnia” .
Aktor przywdziewa lalkę tak jak kostium. Nadaje jej osobowość tchnie w nią życie. Teatr wystawia klasyczne baśnie jak „Kopciuszek” czy „Królewna Śnieżka”. W ciągu 25 lat grupa stworzyła osiem różnych spektakli, powstało łącznie niemal sto lalek. Większość spektakli jest odgrywana w plenerze głównie dla dzieci. Trupa organizuje także uliczne parady w mieście. Są również zapraszani do innych Ośrodków, wówczas podróżują nawet w odległe miejsca w kraju aby zagrać tam przedstawienie.
Ludzie tworzący Ośrodek sprawili, że wszyscy stali się jak jedna rodzina, zgrany zespół. Organizują regaty kajakowe, sprzątają las podczas Światowego Święta Ziemi, wspólnie świętują urodziny. W mieście prawie wszyscy ich rozpoznają, a oni służą społeczności.
Teatr lalkowy, w którym grają osoby z niepełnosprawnością intelektualną stwarza bezpieczną przestrzeń do wyrażania ich emocji. Przez wcielenie w role łatwiej im mówić o tym, co czyją bez obierania w trudne słowa. Przedstawienia wzmacniają ich pewność siebie, poczucie sprawności. Każda rola, nawet najmniejsza, daje poczucie bycia ważnym i potrzebnym. Praca w grupie uczy ich współpracy, słuchania i budowania relacji. Regularne próby pomagają w rozw ij aniu koncentracji oraz pamięci. Ruch sceniczny, animowanie lalek wspierają świadomość ciała, a tworzenie spektakli daje wiele radości i satysfakcji z osiągniętego celu. Teatr lakowy staje się więc nie tylko sztuką, ale też ważnym narzędziem wspierającym rozwój i dobre samopoczucie.
Codzienna praca w ośrodku daje poczucie bezpieczeństwa i stałości. Podopieczni wiedzą gdzie są, kogo spotkają i co będą robić, to pomaga im czuć się spokojniej i pewniej. Bycie w grupie uczy ich, jak być razem z innymi, dzielić się, rozmawiać, pomagać sobie i budować relacje.

Arkadiusz Kubisiak
Dokumentalista i fotograf portretowy. Od ponad osiemnastu lat rozwija autorskie projekty fotograficzne, najczęściej w formie długoterminowych cykli. Absolwent Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie, członek Związku Polskich Artystów Fotografików w Okręgu Warszawskim.
W centrum jego zainteresowań pozostaje człowiek — widziany w kontekście miejsca, historii i relacji. Portretował górali z Cichego na Podhalu, bohaterów robotniczego protestu z czerwca 1976 roku w Radomiu, a także pielgrzymów na Jasnej Górze. Z równą uważnością przygląda się Warszawie — jej przestrzeni i mieszkańcom, rozpiętym między przeszłością a współczesnością. Przez blisko rok dokumentował działalność teatru Pralnia przy Ośrodku dla Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną, tworząc intymny zapis relacji, codzienności i działań artystycznych jego uczestników.
Autor licznych wystaw indywidualnych, laureat polskich i międzynarodowych konkursów fotograficznych. Jego fotografie publikowane były w krajowej i międzynarodowej prasie oraz książkach autorskich. Zasiadał w jury międzynarodowego konkursu fotograficznego. O swojej pracy opowiada podczas spotkań autorskich oraz w szkołach fotograficznych.