Galeria Fotografii Ratusz w Zamościu, Rynek Wielki 13 
Organizator: Zamojskie Towarzystwo Fotograficzne 
Wernisaż z udziałem autorki w piątek 4 marca o godz. 16:30, ekspozycja do 31 marca 2022 

„Symbol systemu”
Zbiór fotografii stanowi moje szczególne zainteresowanie obiektami architektonicznymi, poszukiwaniem jej różnorodności jako laboratorium nowych form i technologii. Zaprojektowano i wykonano w nurcie późnego modernizmu powstałego w końcu lat 40-tych XX w. zwanego brutalizmem. Nurt ten zmienił architekturę z abstrakcyjnej na ekspresyjną. Przewartościował wyobrażenie surowego betonu na element wyrazu estetycznego. Budował swoisty pejzaż, gdzie symboliczną rolę odgrywa materiał, stanowiący wartość artystyczną architektury tworzonej przez wybitnych projektantów, architektów czy rzeźbiarzy. Było to podejście bardzo innowacyjne jak na tamten czas. Można pokusić się nawet o stwierdzenie, że zbudowano „betonowe dziedzictwo”. Obiekty te wykazują się myśleniem projektantów o koncepcji, porządku, geometrii, rytmie, planie, klarowności i harmonii, o emocjach „plastycznych”, oczyszczeniu, poruszeniu i wzniosłości, o kompozycji, osiach i symetrii, esencji miejsca, narracji poetyckiej, melancholii, archetypie i podświadomości, proporcji skali, dyspozycji, module, rytmie, osiach, granicach. To projekty autorskie i oryginalne, pełne widocznych lub ukrytych znaczeń i estetycznych kodów. Symbolizują estetykę opartą o geometryczne układy najprostszych, a jednocześnie abstrakcyjnych brył. W tekstach teoretycznych i innych formach zapisu koncepcji architektonicznej. Twórcy wyjaśniają swoje motywacje, odwołując się do kategorii charakterystycznych dla opisu dzieła sztuki. Co jednak ważne, opisywane są one zwykle jako przestrzenna konsekwencja projektu modernistycznego, a nie jako samodzielna proporcja artystyczna. Zasada tworzenia modelu, zgodnie z którą poszczególne elementy układu sprowadzone zostają do form najprostszych, a następnie na zasadzie modułu zwielokrotnione w całość. Miały znaczenie dla powstania specyficznej miejskiej i przestrzennej gramatyki. Wiele z tych obiektów zostało pomyślane jako wielka rzeźba, dostosowana do percepcji odbiorcy. Założeniem twórców było stworzyć dzieło doskonałe, tak aby powstała forma „zlała się” z otoczeniem jako jego integralny element, Stworzyć dzieło doskonałe. Niejednokrotnie stanowiły one plan dla filmów, teledysków muzycznych lub reklam, tworząc supernowoczesne wizje przyszłej architektury.
W swoim obszarze działań twórczych skupiłam się na terytorium Polski, Słowacji i krajach byłej Jugosławii. Wiele z tych budowli uległo przebudowie, destrukcji czy wandalizmowi. Poprzez swoje prace starałam się pokazać choć niewielką część obiektów, które oparły się jeszcze upływowi czasu i działalności człowieka dążącego niejednokrotnie do burzenia symboli. Przedstawiłam je w mojej wizji artystycznej, gdzie główną rolę odgrywają mocne kontrasty i zaskakująca tonalność. Najbardziej ekscytująca w tej, fotografii jest możliwość poznania zupełnie innego punktu widzenia, zobaczenia świata niedostępnego gołym okiem. Jednym z takich wymiarów wymykającym się ludzkiej percepcji jest świat oglądany w podczerwieni. Jego magia sprawia, że wszystko wydaje się inne. Moim celem było ukazanie ich w sposób nierealny, nowoczesny co uzupełniałoby wizje autorów. Opisywane są często w kategoriach „trudnego dziedzictwa” – ogromnego zasobu, pozostającego wciąż symbolem komunistycznego reżimu, z którym należy sobie jakoś poradzić, nie tyle w kategoriach, oceny estetycznej, ile trudności mentalnej czy psychicznej.
Alicja Przybyszowska

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu.
Wystawa pod Honorowym Patronatem Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenie Twórców.
Ekspozycja prezentowana w Galerii Fotografii Ratusz współfinansowana jest przez miasto Zamość.

Alicja Przybyszowska – urodzona w Nowym Sączu, gdzie nadal mieszka i czerpie inspiracje do swojej twórczości. Studentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Członkini Fotoklubu RP Stowarzyszenia Twórców od 2016 roku, a od roku 2019 członek kapituły. Autorka piętnastu wystaw indywidualnych i kilkudziesięciu zbiorowych. Swoje prace poddaje konfrontacjom na konkursach fotograficznych w Polsce i na całym świecie, zdobywając ponad 100 prestiżowych nagród. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z zakresu upowszechniania kultury w 2021 roku. W 2020 roku uzyskała tytuł Excellence FIAP Bronze (EFIAP/b) nadawany przez Fèderation Internationale de I`Art. Photographique (FIAP) w Luxemburgu. Odznaczona Medalami: „Za Zasługi dla Fotografii Polskiej” w 100. rocznicę odzyskania przez Polskę Niepodległości przez Fotoklub RP oraz odznaczona Srebrnym Medalem „Za Fotograficzną Twórczość” przez Fotoklub RP z okazji 25-lecia. Laureatka III edycji Rankingu Genialni Lokalni Globalni im. Danuty Szaflarskiej. Zajmuje się fotografią konceptualną, szeroko pojętym pejzażem, fotografią socjologiczną i podróżniczą. Pracuje głównie w technice cyfrowej. Prace jej były publikowane w czasopismach branżowych oraz wielu katalogach pokonkursowych. Ponadto fotografie jej trafiły też jako artystyczne dziedzictwo FIAP oraz do kolekcji prywatnych w kraju i zagranicą. Doświadczenie zdobyte na przestrzeni lat przekazuje podczas różnego rodzaju paneli dyskusyjnych, spotkań, warsztatów oraz jako wykładowca.