Piotra Jaxę, Mariusza Gajewskiego, Karola Stępkowskiego, Arkadiusza Kubisiaka, Wojciecha Klimalę
i Krzysztofa Bielińskiego w Okręgu Warszawskim, Lilianę Ligęza-Jasik w Okręgu Śląskim,
Wojciecha Balczewskiego, Zbigniewa "Piotra" Piotrowskiego i Janusza Sytka w Kujawsko-Pomorskim
oraz Sylwestra Hawryła w Okręgu Lubelskim. Gratulujemy i witamy w naszych szeregach!

Na posiedzeniu w dniach 14 i 15 grudnia 2022 roku Rada Artystyczna w warszawskiej siedzibie
przyjęła do Związku Polskich Artystów Fotografików nowych członków:

Piotr Jaxa – rocznik ’45, mieszka w Warszawie.
Wprowadzający do Okręgu Warszawskiego: Zbigniew Furman i Artur Pawłowski
Operator filmowy i fotograf, od 1982 do 2019 roku mieszkający w Szwajcarii. Absolwent Wydziału Operatorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1965-69),
ma w swoim dorobku kilkadziesiąt filmów dokumentalnych i fabularnych zrealizowanych na całym świecie – jego prace były pokazywane i zdobywały nagrody m. in. na festiwalach w Cannes, Mannheim, Krakowie, Los Angeles i Berlinie. Członek Szwajcarskiego Stowarzyszenia Operatorów (SCS) i Polskiego (PSC), w 2009 został uhonorowany nagrodą Lohgn-Ammannsegg za całokształt twórczości oraz zaproszony do zasiadania w Szwajcarskiej Akademii Filmowej. Prowadzi również seminaria i warsztaty operatorskie w instytucjach takich jak FOCAL, ZHdK (Zurych), HEAD (Genewa) czy CEPV (Vevey).
Równocześnie pracuje jako niezależny fotograf, specjalizujący się w fotografii z planu filmowego oraz fotografii wydawniczej. Ma na swoim koncie wiele publikacji w różnych mediach w całej Europie, Stanach Zjednoczonych, Japonii i Chinach. Wieńcząc swoja współpracę fotograficzną z Krzysztofem Kieślowskim na planie trylogii „Trzy Kolory” („Niebieski”, „Biały” i „Czerwony”), przygotował wystawę zdjęć „Remembering Krzysztof”, która podróżuje po świecie od 1994 roku (ponad 25 pokazów w 15 krajach). Jest również autorem kilku książek fotograficznych: „L’esprit de Genève” (1988), „Oh! Barcelone” (1992) oraz „Poschiavo, un mondo di valle” (1998).
Od 1995 roku Piotr Jaxa pracuje nad nowym projektem książki i wystawy fotograficznej zatytułowanej „Cinematographers” – jest to kolekcja portretów operatorów filmowych z całego świata.
Do tej pory udało mu się sfotografować 141 artystów kina z 30 krajów na 4 kontynentach.
Pierwszy tom „Cinematographers” ukazał się w grudniu 2021 roku. Drugi i trzeci tom są w opracowaniu.
Jest stałym wspołpracownikmiem jako „wolny strzelec” Polskiej Agencji Fotografów - FORUM.

Mariusz Gajewski – rocznik ’71, mieszka w Warszawie.
Wprowadzający do Okręgu Warszawskiego: Andrzej Grudzień i Robert Wilczyński
Studia: Historia na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Fotografia na Wydziale Realizacji Obrazu Filmowego Telewizyjnego i Fotografii w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi, Montaż Filmowy i Telewizyjny w Akademii Filmu i Telewizji w Warszawie.
W 2009 roku uzyskał stopień doktora sztuki filmowej w dziedzinie fotografii na Wydziale Operatorskim i Realizacji Telewizyjnej w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.
W 2020 uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuki na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a w 2021 otrzymał tytuł profesora tej uczelni. Od 2003 roku prowadzi zajęcia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, obecnie prowadzi Pracownię Fotografii na Wydziale Scenografii ASP. W latach 2010–2015 prowadził Pracownię Fotografii w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie. Oprócz fotografii zajmuje się projektowaniem graficznym - zrealizował projekty wielu wydawnictw, albumów, katalogów, plakatów, logotypów, identyfikacji wizualnych, m.in. identyfikacja wizualna II linii metra w Warszawie.  Ma na swoim koncie około 30 wystaw indywidualnych i 80 zbiorowych w kraju i za granicą oraz ponad 20 nagród i wyróżnień za projekty wydawnictw. M.in. nagrody w konkursie „Najpiękniejsza Książka roku”, „Nagroda Honorowa Bibliofilów Polskich” nagrody w konkursie Obsesja Papieru: trzykrotnie „Mistrzostwo na Wielką skalę”, dwukrotnie: „Mistrzowski Projekt” oraz „Mistrzowska kreacja”.  Jest założycielem Fundacji „Pracownia Sztuki” wspierającej twórczość i działalność artystów. Zasiada w zarządzie sekcji plastycznej ZAiKS. Jego prace znajdują się w galeriach oraz prywatnych kolekcjach w Polsce i za granicą, m. in. zbiorach „Polska Fotografia Kolekcjonerska”, były publikowane w wielu wydawnictwach, m.in. przez Brytyjskie Królewskie Stowarzyszenie Fotograficzne – Royal Photographic Society.  Więcej na stronie autorskiej.

Karol Stępkowski – rocznik ’45, mieszka w Warszawie.
Wprowadzający do Okręgu Warszawskiego: Zbigniew Furman i Sergiusz Sachno
Jestem aktorem, reżyserem i fotografikiem. Fotografuję od 35 lat. Są to zdjęcia studyjne. Fotografuję głównie moje koleżanki i kolegów aktorów. Uczestniczyłem w około 35 wystawach fotograficznych indywidualnych i zbiorowych m.in. na zaproszenie Sergiusza Sachno brałem udział w wystawie „Fotografia według aktorów”  w Starej Galerii ZPAF. Inną formą formą ekspresji artystycznej są wydawane przeze mnie albumy fotograficzne w przeważającej części ze wsparciem finansowym Związku Artystów Scen Polski. Dbam o to, żeby z każdej wystawy pozostał ślad w postaci folderu fotograficznego. W portretach interesuje mnie wyłącznie człowiek i jego emocje. Inną formą ekspresji artystycznej są akty nieoczywiste, z tajemnicą, pochowane w cieniu z umiejętnym operowaniem światła. Duży wpływ na moją fotograficzną twórczość artystyczną mieli zawsze malarze a przede wszystkim odkryty 6 lat temu austriacki twórca Egon Schiele. Z niego czerpię inspiracje w mojej fotografii portretowej i w aktach.

Arkadiusz Kubisiak – rocznik ’68, mieszka w Pionkach.
Wprowadzający do Okręgu Warszawskiego: Zbigniew Furman, Tomasz Tomaszewski
Arkadiusz Kubisiak jest niezależnym dokumentalistą i fotografem portretowym. Studiował fotografię w Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie. Brał udział w licznych warsztatach, m.in. Transmission pour l'Image w Perpignan we Francji. Współpracuje z Agencją Prasową Fotonova. Od wielu lat pracuje nad długoterminowymi projektami fotograficznymi. Są to między innymi: Portrety (2008), Teofil, (2008-2009), Mijając Cienie, (2012-2013), Ukarane Miasto, (2013-2015), Bardzo Jasna Góra, (2013-2016).
Jego prace były nagrodzone w Konkursie PX3, Prix De La Photographie Paris we Francji, Grand Press Photo w Polsce, Wielkim Konkursie Fotograficznym National Geographic Polska, SIPA Competition we Włoszech, Tokyo International Foto Award w Japonii, BZ WBK Press Foto w Polsce, zostały również wyróżnione na International Photography Award w USA. Prezentowane były między innymi podczas The Art of Photography Show w USA, w Galerii NEY w Warszawie, w Klasztorze na Jasnej Górze, Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia, Starej Galerii ZPAF w Warszawie, Galerii Dwa Plany w Rzeszowie, Warszawskim Festiwalu Fotografii Artystycznej.
Fotografie były publikowane w The Eye of Photography Magazine we Francji, Black & White Magazine w USA, Silvershotz w Australii, Galerii internetowej Your Daily Photograph w USA, National Geographic Polska, Digital Camera Polska, Edge of Humanity w USA, w Magazynie Reporterów Duży Format, anywhere.pl, Live & Travel, Plus Minus, Rzeczpospolita, oraz w książkach: autorskich Ukarane Miasto, Passing Shadows i pracy zbiorowej Polska i Polacy. Więcej na stronie autorskiej. 

Wojciech Klimala – rocznik ’84, mieszka i pracuje w Warszawie.
Wprowadzający do Okręgu Warszawskiego: Andrzej Grudzień i Katarzyna Kryńska
Reżyser filmowy i fotograf. Uważany za jednego z najbardziej charakterystycznych i zaangażowanych społecznie dokumentalistów swojego pokolenia. Absolwent wydziału reżyserii Szkoły Filmowej Krzysztofa Kieślowskiego w Katowicach oraz Studium Fotografii ZPAF. Od 2012 roku członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W ostatnich latach związany zawodowo z Telewizją Polską, dla której reżyseruje seriale oraz filmy dokumentalne. Stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Polskiego Instytutu Filmowego oraz Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Obecnie żyje i pracuje w Warszawie oraz uczy się w Instytucie Twórczej Fotografii Uniwersytetu Śląskiego w czeskiej Opawie. Autor licznych filmów fabularnych, dokumentalnych oraz wystaw fotograficznych w Polsce i za granicą. Obok przezentowane są fotografie z dwóch cykli: Znikanie (2020) - to cykl autoportretów dyptyków z okresu pandemicznego, który skłonił mnie do refleksji na temat krajobrazu otaczającego nas świata bez udziału człowieka. Drżenie (2022) - to fotograficzny esej o chorobie Mateusza Kowalskiego, aktora Wrocławskiego Teatru Pantomimy. Opowieść zaklęta w fotografiach zrealizowanych XIX wieczną techniką mokrej płyty kolodionowej. Surowa, a zarazem ekspresyjna forma doskonale podkreśla zmagania bohatera z chorobą Parkinsona. Zdawałoby się, że dla aktora pracującego głównie ciałem tytułowe "drżenie" będzie oznaczało niemożność pracy na scenie. Nic jednak bardziej mylnego - dopóki aktor walczy o każdy ruch, spektakl trwa. Więcej na stronie autorskiej. 

Sylwester Hawrył – rocznik ’73, mieszka i tworzy we Włodawie.
Wprowadzający do Okręgu Lubelskiego: Ryszard Karczmarski i Robert Pranagal
Początki jego twórczości były związane z rzeźbą i rysunkiem. W połowie lat dziewięćdziesiątych odnalazł się w fotografii i tak od początku była to miłość do klasycznej techniki srebrowej. W pewnym okresie działalności otarł się o rejestrowanie obrazów aparatami cyfrowymi, realizując kilka cykli reportaży. Ostatecznie odsunął tę formę zapisu i mimo nieustannej metamorfozy technicznej oraz ciągłych nowości na rynku fotograficznym, ortodoksyjnie pozostaje wierny fotografii chemicznej czarno-białej, opartej o światłoczułe właściwości srebra, w której jak sam mówi, najlepiej się spełnia, czerpiąc wielką radość z materialności obrazu. Poprzez lata kształtował i zdobywał wiedzę, biorąc udział w licznych szkoleniach, warsztatach w kraju i za granicą. Pracuje zazwyczaj kamerami wielko- i średnioformatowymi. Nieustannie poszukuje inspiracji i odnajduje ją w naturze z dala od zgiełku cywilizacji. Jest absolwentem Studium Fotografii ZPAF, gdzie obronił z wyróżnieniem dyplom „Zapiski z nie-rzeczywistości”  pod promotorską opieką Pawła Żaka. W twórczości Sylwestra Hawryła znaczące miejsce zajmuje fotografia konceptualna i abstrakcyjna, chętnie też skupia się na tematach związanych z architekturą i portretem. Jest zwolennikiem stosowania minimalistycznej formy, oddaje przy tym odbiorcy pole do analizy i interpretacji treści jego prac. W jego twórczości bardzo ważnym elementem jest warsztat, a biegłe opanowanie technikaliów ułatwia mu uzyskanie właściwej formy wypowiedzi artystycznej. Równolegle z fotografią zajmuje się kompleksową oprawą prac. Z wielką pasją i zaangażowaniem projektuje oraz wykonuje oprawy dla rysunków i fotografii z przeznaczeniem na rynek wystawienniczy oraz kolekcjonerski. Od lat prowadzi własną pracownię fotograficzną, w której często i chętnie dzieli się zdobytą wiedzą na licznych spotkaniach oraz warsztatach.
W ostatnich latach czynnie zaangażował się w prezentowanie niepublikowanych wcześniej prac, biorąc udział w licznych wystawach, zarówno zbiorowych jak i indywidualnych.

Lilianna Ligęza-Jasik – rocznik ’69, mieszka w Czeladzi.
Wprowadzający do Okręgu Śląskiego: Jakub Byrczek i Krzysztof Szlapa
Fotografia sprawia, że mogę mówić milcząc. O moim widzeniu świata, który mnie otacza, o ludziach, których spotykam, a także o sobie. Każda mijająca chwila to emocje we mnie wyzwalane. Poprzez obraz staram się ich ulotność zatrzymać na zawsze… Absolwentka Śląskiej Akademii Medycznej. Umiejętności fotograficzne zdobywała na licznych kursach, warsztatach oraz plenerach fotograficznych. Członkini grupy twórczej Fotografy. Jest autorką trzech wystaw indywidualnych i współautorką kilkunastu wystaw zbiorowych. Krzysztof Szlapa napisał: „Twórczość Lilianny Ligęzy-Jasik w ostatnich latach oscyluje wokół `fotografii humanistycznej ’ reinterpretując nurt wypierany przez fotografię charakteryzującą się dystansem (deadpann). Jest to bardzo cenna postawa w obliczu kryzysu humanistyki jako dziedziny definiującej człowieka, która we współczesnym świecie ustępuje miejsca technokracji i materializmowi (konsumpcja). Liliannę Ligęzę-Jasik szczególnie interesuje świat wewnętrznych przeżyć oraz mikro narracje podniesione do uniwersalnego poziomu. Aby zobrazować swoje koncepcje najchętniej sięga po przedstawienia figuratywne, monochromatyczne, estetyzuje podkreślając plastykę obrazu.
W jej twórczości dostrzegam konsekwentność drążenia tematu, głęboką empatię, odwagę.”
Więcej na stronie autorskiej.

Wojciech Balczewski – rocznik ’50, mieszka w Ciechocinku.
Wprowadzający do Okręgu Kujawsko-Pomorskiego: Jadwiga Czarnecka i Dariusz Gróżyński Zainteresowany fotografią od 13-go roku życia. Pierwsza, publiczna prezentacja moich zdjęć miała miejsce w 1969 roku w witrynie byłego kubu młodzieżowego „Iskra” w Toruniu. W związku z moim zainteresowaniem fotografią, zostałem powołany do zasadniczej służby wojskowej, gdzie moją specjalizacją była obróbka zdjęć na potrzeby fotografii lotniczej. Po odbyciu tej służby zamieszkałem we Włocławku. Tu na bazie koła fotograficznego przy Zakładach Azotowych stworzyliśmy Włocławskie Towarzystwo Fotograficzne. Przez kilka lat pracowałem w Wojewódzkim domu Kultury we Włocławku jako instruktor fotografii. Tu też prowadziłem usługi fotograficzne we własnym zakładzie. Moje kwalifikacje fotograficzne poszerzałem na różnych szkoleniach, np: prowadzone przez Centralny Ośrodek Metodyki i Upowszechniania Kultury, w Młodzieżowych Wszechnicach Dziennikarskich. W 1991 roku sytuacja życiowa zmusiła mnie do wyjazdu nad morze. W Koszalinie współuczestniczyłem w utworzeniu Bałtyckiego Towarzystwa Fotograficznego. Przez kilka lat prowadziłem koło Fotograficzne przy Domu Kultury w Będzinie (koszalińskie). Podjąłem pracę w Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Środowiska jako chemik-analityk gdzie jednym z obowiązków była dokumentacja fotograficzna i filmowa. Współpracowałem z miejscową Galerią Fotografii „Portret Świata” Grzegorza Funke (ZPAF). Na kilka lat przed odejściem na emeryturę podjąłem dodatkową pracę w Centrum Kształcenia Ustawicznego w charakterze nauczyciela zawodu - fotograf. Od 2006 roku, jako emeryt dołączyłem do Toruńskich Spacerów Fotograficznych, prowadzę zajęcia z fotografii w Miejskim Centrum Kultury w Ciechocinku i Aleksandrowie Kujawskim. Biorę udział w plenerach, wystawach zbiorowych i indywidualnych na terenie kraju. Posiadam uprawnienia instruktora fotografii kat. I, mistrzowskie w zawodzie-fotograf, jestem członkiem rzeczywistym Fotoklubu RP od 2002 roku. Moje zainteresowania to przede wszystkim fotografia czarno-biała z jej przetworzeniami i techniki chromianowe. Korzystam też z fotogrfii cyfrowej z jej edycją i drukiem.

Zbigniew „Piotr” Piotrowski – rocznik ’86, tworzy i mieszka w Trójmieście oraz Toruniu.
Wprowadzający do Okręgu Kujawsko-Pomorskiego: Radosław Brzozowski i Marek Czarnecki
Debiutował w 2009 roku krótką serią „Portret Rodzinny”  inspirowaną obrazami Józefa Chełmońskiego w zbiorowej wystawie „Debiuty, przegląd młodej twórczości” w OKSiR Gminy Pruszcz Gdański. W listopadzie tego samego roku wystawę zaprezentowano też w „Galerii Małej” przy Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Gdańsku. Na przełomie 2010/2011 roku nawiązał współpracę z miastem Gdynia czego owocem były dwie indywidualne wystawy: fotografii gdyńskiego modernizmu „Przyjrzyj się! Modernizm Gdyni” oraz ekspozycji Gdyńskiego Muzeum Motoryzacji „MotoVaria”. Obie zaprezentowano po raz pierwszy w sali wystawowej Miejskiej Informacji, a następnie w Muzeum Miasta Gdyni. Pomysładowca i współzałożyciel Trójmiejskiej Grupy Eksploracyjnej – formacji zrzeszającej grupę osób zafascynowanych spędzaniem wolnego czasu na fotograficznej dokumentacji miejsc opuszczonych i zapomnianych. Nawiązaniem do fascynacji tzw. urbexem była wystawa fotograficzna dotycząca opuszczonej kotłowni „B-117". Wystawa miała miejsce w Stoczni Kultury przy Klubie Filmowym „Żyrafa”, które mieściły się tuż naprzeciw wspomnianej kotłowni w Gdyni. Jedno ze zdjęć trafiło też jako część scenografii na scenę gdańskiego Teatru Miniatura. W 2014 roku ukończył Trójmiejską Szkołę Fotografii z wyróżnieniem, broniąc portfolio na ocenę celującą. Pozostał w placówce przez kolejne 7 lat jako wykładowca. Fotograficzny turpista, portrecista, dokumentalista miejsc opuszczonych. Wielokrotnie wyróżniany i nagradzany w konkursach ogólnokrajowych i międzynarodowych. Sam o sobie mówi, że choć najbliżej jego sercu do fotografii artystycznej, inscenizowanej i kreacyjnej to nie zamyka się na portret, dokument czy krajobraz – najważniejszy w fotografii zawsze jest człowiek i wszystko co go otacza, niezależnie czy to jego prawdziwy świat czy wymyślony przez niego.  Niezmiennie od kilku lat przy fotografii inscenizowanej towarzyszy mu ciągła chęć szokowania obrazem i budzenia w odbiorcy interpretacji na zasadzie „co autor miał na myśli”. Jego zestaw „Izolacja” to próba symbiozy z zastaną rzeczywistością, naturalistyczną i mocno wciśniętą w towarzyszący krajoobraz. To intymna opowieść o byciu.
Więcej na stronie autorskiej. 

Janusz Sytek – rocznik ’59, mieszka w Toruniu.
Wprowadzający do Okręgu Kujawsko-Pomorskiego: Jacek Kutyba i Andrzej Skowroński
Jest absolwentem Wydziału Mechanicznego Politechniki Białostockiej. Szesnaście lat pracował w przemyśle narzędziowym oraz zakładach mechaniki precyzyjnej w Siedlcach. Z początkiem XXI wieku, aż do dzisiaj zajmuje się działalnością doradczo-szkoleniową. Fotografując od dziecka, na poważnie zajął się fotografią w wieku 50 lat, konfrontując swe fotograficzne podejście z czołowymi fotoreporterami i fotodokumentalistami. Liczne, wielotygodniowe warsztaty / plenery fotograficzne wpłynęły na zmianę podejścia do formy, metod działania, a szczególnie treści wykonywanych fotografii. Przez kolejne lata, do dzisiaj, wchodzi coraz głębiej, z niegasnącą fascynacją w nurt fotografii dokumentalnej, czerpiąc z doświadczeń uznanych autorytetów. Zdecydowana większość prac Janusz Sytka jest cyfrową, fotograficzną rejestracją zastanych, rzeczywistych, niezmodyfikowanych obrazów. Kierując się głównie zasadami fotografii dokumentalnej unika wszelkich manipulacji obrazem w postprodukcji, stosując czasami typowe dla dawnego retuszu korekty. W fotografii poszukuje obrazów, które dotykać mogłyby obszarów trudnodefiniowalnych fotografią: metafory, gustu, estetyki, mody, emocji, przekonań, wierzeń, uczuć, więzi oraz niepospolitego i nieoczywistego piękna, ale przede wszystkim człowieczeństwa z wszystkimi jego blaskami i cieniami. Od kilku lat realizuje najprawdopodobniej „życiowy projekt” dotyczący wiary współczesnego społeczeństwa, koncentrując się przede wszystkim na dokumentowaniu przejawów kultu chrześcijan w Polsce. Sukcesywnie, odwiedzając najsłynniejsze sanktuaria, kalwarie, pielgrzymki, stara się zatrzymać w czasie obraz wrażliwości Polaków. Za swe reportaże, głównie te dotyczące religijności Polaków, otrzymał szereg wyróżnień w krajowych i międzynarodowych konkursach fotograficznych. Swe fotograficzne prace wystawiał na licznych wystawach zbiorowych, w muzeach i galeriach, w: Krakowie, Pelplinie, Poznaniu, Rzeszowie, Szafarni, Świdnicy, Warszawie, Wejherowie, Włocławku oraz na MSPF w Miami/USA. Swój autorski projekt „Kalwaria x 3“ zawierający blisko 40 fotografii kalwaryjskich reportaży zaprezentował na indywidualnej wystawie, w toruńskiej Galerii OMEGA im. Marka Hoffmanna. Ma na koncie pojedyncze publikacje prasowe oraz niskonakładowe publikacje książkowe. W wolnych chwilach uwielbia majsterkować, tworząc meble wg własnego designu, dokonując renowacji zabytkowych sprzętów, wśród których istotne miejsce zajmują stare aparaty fotograficzne. Więcej na stronie autorskiej.

Krzysztof Bieliński – rocznik ’78, mieszka w Warszawie.
Wprowadzający do Okręgu Warszawskiego: Andrzej Grudzień i Tomasz Sikora
artysta fotograf, twórca fotografii abstrakcyjnej, jeden z czołowych fotografów teatralnych, autor fotografii do blisko ośmiuset spektakli krajowych i zagranicznych, twórca plakatów teatralnych oraz albumów fotografii teatralnej: Lupa / Teatr, Treliński, Staniewski-Gardzienice-Antyk, BTL / Lalki, Warlikowski / Teatr (współautor), Kudlička. Volume I (współautor). Od 2008 roku jest stałym fotografem Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, stale współpracuje z kilkunastoma innymi teatrami. Wykładał fotografię teatralną oraz plakat w Warszawskiej Szkole Filmowej i na Fotografii UW. W 2019 roku został jurorem V Konkursu Fotografii Teatralnej, organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. W 2020 roku prowadził pierwsze w Polsce Master Class z fotografii teatralnej online we współpracy z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego zakończone wystawą w Starej Galerii ZPAF. We wrześniu 2020 na łamach miesięcznika „Teatr“ ogłosił Manifest Twórczej Fotografii Teatralnej. W lutym 2021 roku otrzymał tytuł Artysty Roku 2020 pisma Post Scriptum. Od 2021 roku wykłada fotografię abstrakcyjną w Studium Fotografii ZPAF. Więcej na stronie autorskiej.