Urodził się 7 lipca 1951 roku w Wilnie. Od czasów dzieciństwa mieszka w Kownie, tam w 1975 roku
ukończył studia politechniczne. Po dyplomie rozpoczął pracę w Związku Litewskich Artystów Fotografów.
Od roku 1980 jest samodzielnym fotografem, współpracuje z litewskimi i zagranicznymi wydawnictwami
prasowymi. Od 1993 wykłada historię i estetykę fotografii na Uniwersytecie Vytautasa Magnusa w Kownie.
W roku 1964 Požerskis dostał od ojca swój pierwszy aparat fotograficzny - Zorkę. Zafascynowany
fotografią artystyczną, wraz ze swoim kolegą Virgilijusem Šontą, w 1973 roku zorganizował pierwszą
wystawę fotograficzną. W 1974 rozpoczął pracę nad cyklami „Zwycięstwa i porażki”, „Stare miasta”
i „Odpusty kościelne”. Pierwsza ważniejsza prezentacja jego fotografii zatytułowana „Młodość” odbyła
się w gmachu Politechniki Koweńskiej w 1975. Dwa lata później, na festiwalu fotografii w Arles (Francja),
zdobył dwie główne nagrody - fotografów i publiczności.
Od 1976 roku jest członkiem Związku Litewskich Artystów Fotografów. W 1989 roku przyznano mu
tytuł Zasłużonego dla Kultury Litewskej, a w 1990 roku został laureatem Litewskiej Nagrody Narodowej,
najwyższego na Litwie odznaczenia za osiągnięcia w dziedzinie kultury. W 1994 roku mianowano
go Artystą FIAP (Federacja Międzynarodowej Sztuki Fotograficznej w Szwajcarii). W 2004 natomiast
wyróżniono go nagrodą im. Alfreda Toepfera, mecenasa sztuki z Hamburga, za wkład w rozwój
i popularyzację kulturowego dziedzictwa Centralnej i Wschodniej Europy. W 2005 roku został
nagrodzony Krzyżem Rycerskim za „Zasługi dla Litwy”.
Romualdas Požerskis dokumentuje ludzi i miejsca, które powoli odchodzą w zapomnienie.
Bohaterami jego czarno-białych reportaży są m.in. litewscy pielgrzymi udający się do swych świętych
miejsc, mieszkańcy domu starców, pogodny karzeł, dzielnie zmagający się z losem. Obiektyw swojego
aparatu artysta kieruje w stronę zwykłych ludzi, codziennych zdarzeń i potrafi wydobyć nietuzinkowość
i poezję tam, gdzie inni widzą tylko banał.
